MonaTerug naar het overzicht

Mona werd twee keer slachtoffer van absurde mensenstreken. Als jong poesje kwam ze samen met haar zusjes Matta, Manda, Mica en mama Moeti toe. Ze werden in houten kratten gedumpt. Het zijn allemaal hele lieve en brave poezen die nooit zullen bijten of krabben maar vooral Moeti en Mona hadden aanpassingsproblemen. Ze hadden heel wat tijd nodig om hun angst voor mensen te overwinnen.

Mona was er het ergst aan toe; zij had een zwaar ontstoken oogje en een gebroken staart. Naar ons toe heeft ze ondertussen vertrouwen, maar dat hebben we moeten verdienen door zeer lief, zacht en ongedwongen met haar om te gaan.

Op 21/01/'09 werd zij dan eindelijk samen met zusje Manda geadopteerd. Geen tien maar twintig keer drukten we erop dat het bange poesjes waren die veel tijd zouden vragen voordat ze helemaal vertrouwen zouden krijgen en dat het voor hen echt wel énorm belangrijk was dat ze ineens goed terecht kwamen. Terug moeten komen is voor elke poes erg, maar voor hen dubbel zo erg. Maar nee hoor, deze mensen waren héél vast beraden want "wat je erin steekt krijg je er ook terug uit" horen we ze nog steeds zeggen. Welnu na amper twee dagen kregen we telefoon om ze maar terug te komen halen want ze zagen het toch niet meer zitten. Ze zaten nu al twee dagen onder de zetel... Alleen 's nachts kwamen ze er onderuit om te eten en in de kattenbak te gaan.

Voor zo'n mensen kunnen we dus écht geen begrip opbrengen! Die sukkels deden dan nog alles braaf op het bakje!!! Een Duracell konijn op batterijen is daar beter op zijn plek. In ieder geval was dit dus een grote stap achteruit voor deze twee slachtoffertjes. Alsof ze nog niet genoeg meegemaakt hadden door de willekeur van "mensen"...

Zusje Manda werd kort daarna geadopteerd door mensen die reeds eerder een poesje bij ons adopteerden, maar Mona bleef zitten. Ze voelt zich echter heel goed in de groep en er is dan ook geen reden om haar weer eens die extra stress aan te doen.